– خاطرات کمیته استقبال از امام و آمادگی برای مسئولیت چای ریختن برای امام و خاطره روز ورود امام!

قبل از ورود امام رضوان‌الله‌تعالی‌علیه که در دانشگاه تهران تحصّن کرده بودیم چهار، پنج روز مانده به ورود امام، جلسه‌ای با دوستان تشکیل دادیم. اغلبِ دوستان هم از روحانیون بودند، گفتیم: «خب، فردا امام وارد تهران می‌شوند. مردم می‌ریزند سرمان، هر کس کاری دارد، مراجعه‌ای دارد، حرفی دارد. باید از حالا آماده باشیم و تشکیلات بیت امام را منظّم کنیم. هر کس مسؤولیتی به عهده بگیرد.» همه قبول کردند که بیاییم درباره‌ی این قضیه فکر کنیم.

جلسه گذاشتیم. بنده گفتم: «من می‌شوم قهوه‌چی!» رفقا خندیدند و گفتند: «شوخی می‌کنی؟!» گفتم: «نه، شوخی نمی‌کنم. اتّفاقاً چون اهل چای هستم، چای خوب درست می‌کنم. من می‌شوم قهوه چی.» گفتند: «حالا شوخی نکن.» گفتم: «من شوخی نمی‌کنم؛ جدّی می‌گویم. بالاخره منزل امام، یک چای‌ریز می‌خواهد! آن چای‌ریز، من باشم.» این حرف، موجب شد که جلسه‌ی ما به یک سمت خوب رفت. (بیانات در دیدار مسؤولان «آذربایجان شرقی»، 07/05/1372)

هنگامی که قرار بود امام(ره) تشریف بیاورند و ما در دانشگاه تهران تحصن داشتیم، جمعی از رفقای نزدیکی که با هم کار می‌کردیم و همه‌شان در طول مدت انقلاب، نام و نشانهایی پیدا کردند و بعضی از آنها هم به شهادت رسیدند (مثل شهید بهشتی، شهید مطهری، شهید باهنر، برادر عزیزمان آقای هاشمی، مرحوم ربانی شیرازی، مرحوم ربانی املشی) با هم می‌نشستیم و در مورد قضایای گوناگون مشورت می‌کردیم. گفتیم که: «امام، دو سه روز دیگر یا مثلاً فردا وارد تهران می‌شوند و ما آمادگی لازم را نداریم. بیاییم سازماندهی کنیم که وقتی ایشان آمدند و مراجعات زیاد شد و کارها از همه طرف به این‌جا ارجاع گردید، معطل نمانیم.» صحبت دولت هم در میان نبود. ما عضو شورای انقلاب بودیم و بعضی هم در آن وقت، این موضوع را نمی‌دانستند و حتّی بعضی از رفقا (مثل مرحوم ربانی شیرازی یا مرحوم ربانی‌املشی) نمی‌دانستند که ما چند نفر، عضو شورای انقلاب هم هستیم.

ما با هم کار می‌کردیم و صحبتِ دولت هم در میان نبود، صحبتِ همان بیت امام بود که وقتی ایشان وارد می‌شوند، مسؤولیت‌هایی پیش خواهد آمد. گفتیم بنشینیم برای این موضوع، یک سازماندهی بکنیم.»

ساعتی را در عصر یک روز، معیّن کردیم و رفتیم در اطاقی نشستیم. صحبت از تقسیم مسؤولیت‌ها شد و در آنجا گفتم که: «مسؤولیت من این باشد که چای بدهم!» همه تعجب کردند؛ «یعنی چه؟ چای؟!» گفتم: «بله، من چای درست‌کردن را خوب بلدم!» با گفتن این پیشنهاد، جلسه حالی پیدا کرد…

این، روحیه‌ی من بوده است. البته، آن حرفی که در آنجا زدم، می‌دانستم که کسی من را برای چای‌ریختن، معیّن نخواهد کرد و نمی‌گذارند که من در آنجا بنشینم و چای بریزم، اما واقعاً اگر کار به این‌جا می‌رسید که بگویند: «درست‌کردن چای به‌عهده‌ی شماست»، می‌رفتم عبایم را کنار می‌گذاشتم و آستینهایم را بالا می‌زدم و چای درست می‌کردم. این پیشنهاد، نه تنها برای این بود که چیزی گفته باشم؛ واقعاً برای این کار، آماده بودم… واقعاً اعتقادم این است که برای انقلاب باید این‌طوری باشیم. (بیانات در مراسم تودیع کارکنان نهاد ریاست جمهوری، 18/05/1368)

یکی از خاطرات خیلی جالب من، آن شب اوّلی است که امام وارد تهران شدند، یعنی روز دوازدهم بهمن (شب سیزدهم) شاید اطّلاع داشته باشید و لابد شنیده‌اید که امام، وقتی آمدند، به بهشت زهرا رفتند و سخنرانی کردند، بعد با هلی‌کوپتر بلند شدند و رفتند. تا چند ساعت کسی خبر نداشت که امام کجا هستند! علّت هم این بود که هلی‌کوپتر، امام را در جایی که خلوت باشد برده بود، چون اگر می‌خواست جایی بنشیند که جمعیت باشد، مردم می‌ریختند و اصلاً اجازه نمی‌دادند که امام، یک جا بروند و استراحت کنند. می‌خواستند دور امام را بگیرند.

هلی‌کوپتر در نقطه‌ای در غرب تهران رفت و نشست، بعد اتومبیلی امام را سوار کرد. همین آقای «ناطق نوری» اتومبیلی داشتند، امام را سوار می‌کنند (مرحوم حاج احمد آقا هم بود) امام می‌گویند: «مرا به خیابان ولی عصر ببرید، آنجا منزل یکی از خویشاوندان است.» درست هم بلد نبودند، می‌روند و سراغ به سراغ، آدرس می‌گیرند، بالاخره پیدا می‌کنند (منزل یکی از خویشاوندان امام) بی‌خبر، امام وارد منزل آنها می‌شوند!

امام هنوز نماز هم نخوانده بودند (عصر بود) از صبح که ایشان آمدند (ساعت حدود نه و خرده‌ای) و به بهشت زهرا رفتند تا عصر، نه ناهار خورده بودند، نه نماز خوانده بودند، نه اندکی استراحت کرده بودند! آنجا می‌روند که نمازی بخوانند و استراحتی بکنند. دیگر تماس با کسی نمی‌گیرند، یعنی آنجا که می‌روند، با کسی تماس نمی‌گیرند. حالا کسانی که در این ستادهای عملیاتی نشسته بودند (ماها بودیم که نشسته بودیم) چقدر نگران می‌شوند! این دیگر بماند. چند ساعت، هیچ‌کس از امام خبر نداشت، تا بعد بالاخره خبر دادند که بله، امام در منزل فلانی هستند وخودشان می‌آیند، کسی دنبالشان نرود!

من در مدرسه‌ی رفاه بودم که مرکز عملیاتِ مربوط به استقبال از امام بود (همین دبستان دخترانه‌ی رفاه که در خیابان ایران است که شاید شما آشنا باشید و بدانید) آنجا در یک قسمت، کارهایی را که من عهده‌دار بودم، انجام می‌گرفت. دو، سه تا اتاق بود. ما یک روزنامه‌ی روزانه منتشر می‌کردیم. در همان روزهای انتظار امام، سه، چهار شماره روزنامه منتشر کردیم. عده‌ای آنجا بودیم که کارهای مربوط به خودمان را انجام می‌دادیم.

آخر شب (حدود ساعت نه و نیم، یا ده بود) همه خسته و کوفته، روز سختی را گذرانده بودند و متفّرق شدند. من در اتاقی که کار می‌کردم، نشسته بودم و مشغول کاری بودم، ناگهان دیدم مثل اینکه صدایی از داخل حیاط می‌آید (جلوی ساختمان مدرسه‌ی رفاه، یک حیاط کوچک دارد که محلِّ رفت و آمد نیست، البته آن هم به کوچه در دارد، لیکن محلِّ رفت و آمد نیست) دیدم از آن حیاط، صدای گفتگویی می‌آید، مثل اینکه کسی آمد، کسی رفت. پا شدم ببینم چه خبر است. یک وقت دیدم امام از کوچه، تک و تنها به طرف ساختمان می‌آیند! برای من خیلی جالب و هیجان‌انگیز بود که بعد از سالها ایشان را می‌بینم (پانزده سال بود، از وقتی که ایشان را تبعید کرده بودند، ما دیگر ایشان را ندیده بودیم) فوراً در ساختمان، ولوله افتاد. از اتاقهای متعدّد (شاید حدود بیست، سی نفر آدم، آنجا بودند) همه جمع شدند. ایشان وارد ساختمان شدند. افراد، دور ایشان ریختند و دست ایشان را بوسیدند. بعضی‌ها گفتند که: «امام را اذیت نکنید، ایشان خسته‌اند.»

برای ایشان در طبقه‌ی بالا اتاقی معیّن شده بود (که به نظرم تا همین سالها هم مدرسه‌ی رفاه، هنوز آن اتاق را نگه داشته‌اند و ایام دوازده بهمن، گرامی می‌دارند) به نحوی طرف پله‌ها رفتند تا به اتاق بالا بروند. نزدیک پاگرد پله که رسیدند، برگشتند طرف ما که پای پله‌ها ایستاده بودیم و مشتاقانه به ایشان نگاه می‌کردیم. روی پله‌ها نشستند، معلوم شد که خود ایشان هم دلشان نمی‌آید که این بیست، سی نفر آدم را رها کنند و بروند استراحت کنند! روی پله‌ها به قدر شاید پنج دقیقه نشستند و صحبت کردند. حالا دقیقاً یادم نیست چه گفتند. به هرحال، «خسته نباشید» گفتند و امید به آینده دادند، بعد هم به اتاق خودشان رفتند و استراحت کردند.

البته فردای آن روز که روز سیزدهم باشد، امام از مدرسه‌ی رفاه به مدرسه علوی شماره‌ی دو منتقل شدند که برِ خیابان ایران است (نه مدرسه‌ی علوی شماره‌ی یک که همسایه‌ی رفاه است) و دیگر رفت و آمدها و کارها، همه آنجا بود. این خاطره به یادم مانده است.

(گفت و شنود صمیمانه با برنامه‌ی نیم‌رخ گروه کودک و نوجوان صداوسیما، 14/11/1376)

تمامی خاطرات از منشور حوزه روحانیت؛ به کوشش موسسه لوح و قلم؛ انتشارات انقلاب اسلامی ج8 ص288-293

تصویر 19 بهمن و بیعت همافران نیروی هوایی با امام خمینی؛ در این دیدار ایت الله خامنه ای سمت راست امام خمینی ایستاده اند