واژه «تبلیغ سیاسی» چند معنا دارد:
تبلیغ سیاسی، برای آنها که سکولارند، اصلا معنایی ندارد. منبر و تبلیغشان منحصر در نماز و روزه بیجان است و رنگ و بویی از عبادتهای محمد (ص) و علی(ع) در میدانهای مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ندارد. این عده چه بسا انتخابات را به بهانه اعتراض مردمی نیز تحریم کنند.
برای عدهای هم تبلیغ معنایی جز سیاست ندارد، چون تبلیغ باید ترویج دیانت باشد و دیانت عین سیاست است. پس تبلیغ همیشه سیاسی است؛ البته به دور از افراط و تفریط.
اما برای آنکه سکولار نیست ولی تبلیغ سیاسی هم نمیکند، معنایی جز سلب توفیق ندارد. همان کسانی که میخواهند هزینه کسی نشوند، مهره سالم بمانند نه سوخته، که اگر روزی کاندیدای آنها خوب عمل نکرد نخواهند جوابگو باشند، یا اگر روزی نان و آبی درکار بود به آنها هم برسد.
جدای از این اختلاف قدیمی، خداراشکر حوزه علمیه اینقدر طلبه انقلابیِ تازهنفس دارد که نفس سکولارها را بگیرند.
اما سیاسی حرف زدن و پرداختن به مسائل روز، به این سادگی نیست. هم مطالعه و آگاهی زیادی میخواهد؛ هم حساس است و مانند حرکت بر روی شمشیر میماند که گاهی پای خود مبلغ هم میبرد؛ هم دشمنتراش است چون نمیشود سیاسی گفت و نوشت ولی توقع دشمنی نداشت.
صد البته هر کسی توفیق تبلیغ سیاسی ندارد، چون شأن کسانی است که بیتفاوت نیستند. کسانی که درد و غم مردم را میبینند و ساکت نمینشینند. کسانی که برای آینده کشور و جهان نگرانند، ولی نه فقط نگران بلکه اهل جهاد_تبیینی هستند. فقط در یک کلمه میتوان تبلیغ سیاسی را توصیف کرد، «اجر چنین تبلیغی را فقط خدا میداند.»
نویسنده: محمد حق پرست
