… و از زمين دنيا حتى يک وجب در اختيار نگرفتم و دنياى شما در چشم من از دانه تلخِ درخت بلوط ناچيزتر است.
آرى از آنچه آسمان بر آن سايه افكنده، فدک در دست ما بود كه مردمى بر آن بخل ورزيده، و مردمى ديگر سخاوتمندانه از آن چشم پوشيدند، و بهترين داور خداست. مرا با فدک و غير فدك چه كار! در حالى كه جايگاه فرداى آدمى گور است، كه در تاريكى آن، آثار انسان نابود و اخبارش پنهان مى گردد؛ گودالى كه هر چه بر وسعت آن بيفزايند، و دست هاى گور كن فراخش نمايد، سنگ و كلوخ آن را پر كرده، و خاك انباشته رخنه هايش را مسدود كند.
من نفس خود را با پرهيزكارى مى پرورانم، تا در روز قيامت كه هراسناک ترين روزهاست در أمان، و در لغزشگاه هاى آن ثابت قدم باشد.
من اگر مى خواستم، مى توانستم از عسل پاک و از مغز گندم و بافتههای ابريشم براى خود غذا و لباس فراهم آورم؛ امّا هيهات كه هواى نفس بر من چيره گردد، و حرص و طمع مرا وا دارد كه طعامهای لذيذ برگزينم، در حالى كه در «حجاز» يا «يمامه» كسى باشد كه به قرص نانى نرسد، و يا هرگز شكمى سير نخورد يا من سير بخوابم و پيرامونم شكم هايى كه از گرسنگى به پشت چسبيده و جگرهاى سوخته وجود داشته باشد، يا چنان باشم كه شاعر گفت: «اين درد تو را بس كه شب را با شكم سير بخوابى و در اطراف تو شكم هايى گرسنه و به پشت چسبيده باشند».
آيا به همين رضايت دهم كه مرا اميرالمؤمنين خوانند و در تلخى های روزگار با مردم شريک نباشم و در سختى هاى زندگى الگوى آنان نگردم؟…
نهج البلاغه(فیض الاسلام)، نامه۴۵
پ.ن:
چه سخنان پرمغزی! این سخنان از جانی صادر میشود که عمری در راه جهاد با نفس درد و رنج کشیده است.
چقدر سوزناک است تعابیر امام علی…
اوج بیانات این قسمت را میتوان آنجا دانست که حضرت میفرماید آیا به عنوان «امیرالمؤمنینی» دلخوش کنم!!؟
اجازه بدهید متناسب با حال خودمان اینگونه بازگویش کنم: آیا به عنوان سربازی امام زمان خود را دلخوش کنیم!!؟ ولی هنگامهٔ پرهیزکاری و عمل، چنین قدم از مردم سادهٔ دیندار هم عقبتر باشم!!؟ آیا به این لباس دلخوش کنیم ولی در خلوت خود، نه نماز اول وقتی، نه نماز شبی، نه انس با قرآن و اشک و آهی… و از آن طرف همِّ واحدمان مدرک و مال دنیا و منصب و مقام باشد… پناه بر خدا…
