روحیه تحولخواهی
اوصاف مبارز تحولخواه
محمد حقپرست
تحولخواه مبارز، #دوام_حضور دارد، حضوری منطقی و عاقلانه، نه اینکه صباحی فریاد بزند و صباحی خاموش باشد.
پا عقب نمیگذارد. خسته و ناامید نمیشود. به راهش ادامه میدهد، حتی اگر همه بر خلاف او باشند، یا حتی اگر به ادعای او گوش ندهند.
مبارز، دعوا نمیگیرد. توهین و بیادبی نمیکند. داد نمیزند. تند نمیشود. البته همواره صریح و شفاف و متین و بیتعارف است.
هیچوقت روشهای رادیکالی را انتخاب نمیکند، چون برای بقاء و اصلاح آمده؛ نه برای تخریب و انتقام. اعتصاب و تحریم و لجبازی در قاموس مبارزه جایی ندارد؛ بلکه اهل تعامل و نصح است.
مبارزِ تحولخواه، صرفاً طلبکار حوزه نیست که چرا متفکر و مبلغ تربیت نکردی مثل مطهری و کافی؛ بلکه به این فکر میکند که خودش زمینهساز تربیت عالم و مبلغ و مدیر انقلابی باشد. به این میاندیشد که جای خودش را در پازل تحول پیدا کند و در همان نقطه بهترین کار را انجام دهد.
شخص مبارز خودش را طلبکار آدم و عالم نمیداند، بلکه نسبت به ظرفیتهایش خودش را بدهکار «حوزه و روحانیت» میداند و برای ادای دینش سراز پا نمیشناسد. آدم طلبکار از همه چیز گلایه دارد و غُر میزند، اما مبارز وقتی برای گلایه کردن ندارد.
مبارز در گذشته نمیماند و نبش قبر نمیکند. تحولخواهی است که به آینده فکر میکند و برای آن تصمیم میگیرد و اقدام میکند. بیش از آنکه انتقاد کند، پیشنهاد دهنده است.
برای شخص مبارز، اسم و رسمش مهم نیست، مطلقا؛ مهم تحقق آرمان اوست و در این راه از هیچ مجاهدت و کمکی دریغ نمیکند.
