آیت الله العظمی سید محمدسعید حکیم، کتاب «الکافي في أصول الفقه» را به عنوان جایگزین کتب اصول سطوح عالی نوشتند و در مقدمه، بعد از تمجید از مؤلفین بزرگ آن دو کتاب، در مورد رسائل و کفایه، تصریح کردند:
«غير أن تطور العلم في هذه المدة الطويلة [گذشت یک قرن از کفایه] بفضل أعلام التحقيق الذين برزوا في الساحة، يفرض الحاجة لكتاب يخلفهما يتناسب مع ذلك التطور المشرّف، و يحاول التخلص من سلبيات الكتابين [الرسائل و الکفایة]، و أهمها عدم تناسبهما في العرض، و عدم وفاء الكتاب الأول بدورة أصولية كاملة، و الاختصار المشفوع بالتعقيد و غموض البيان في الكتاب الثاني [الکفایة]».
در بخشی دیگر از مقدمه الکافی با غصه به وضع حوزه (ظاهرا مراد حوزه نجف است) اشاره کرده و میفرمایند:
«یکی از دلایل اینکه تغییری در کتب درسی رخ نمیدهد این است که حوزه، مدیریت_مرکزی ندارد و لذا بیش از یک قرن این کتب تغییری نکرد و اگر هم گاهی کتابی نوشته میشد، ساختار کتاب درسی نداشت و معطوف به بیان نظریات یک بزرگی بوده است».
ایشان در پایان و در کمال ناراحتی مینویسند: «و كانت وجهة نظرنا أن نجاح مشروع التجديد بعد غياب القرار المركزي في الحوزات يخضع لعوامل كثيرة و ملابسات معقدة لا تتسنى السيطرة عليها و لا الإحاطة بها، قد يكون أهمها خلوص النية مع اللّه تعالى الذي منه فيض التوفيق و التسديد».
منبع: الکافي في أصول الفقه ١: ٥ – ١٠
